Մ. Հարությունյան. «Եկող երիտասարդությունը մեզանից ավելի ազատ է»
«Ա1+»-ի զրուցակիցն է արձակագիր, լրագրող, մամուլի փորձագետ, Երևանի Վ. Բրյուսովի անվան պետական լեզվաբանական համալսարանի դասախոս Մեսրոպ Հարությունյանը: - Պարոն Հարությունյան, դուք, բացի նրանից, որ պարբերաբար տարբեր առիթներով ընթերցողին ներկայացնում եք Ձեր վերլուծական հոդվածները, նաև դասախոս եք, այսինքն՝ մոտիկից գիտեք ուսանողությանը: Ի՞նչ գնահատական կտաք այսօրվա երիտասարդներին: - Ես այն մարդկանցից չեմ, ովքեր ասում են՝ «մեր ժամանակվա ջահելությունն ուրիշ էր, այժմյան երիտասարդությունն ի՞նչ է որ»: Բոլոր ժամանակներում էլ երիտասարդությունը իր լավ ու վատ կողմերն է ունեցել: Եկող երիտասարդությունը մեզանից ավելի ազատ է, ավելի համարձակ: Ես, օրինակ, քո տարիքում չէի համարձակվի գնալ թերթի խմբագրություն՝ փորձաշրջան անցնելու եւ դեռ որպես առաջին հանձնարարություն էլ գնալ դասախոսի հետ հարցազրույց անել: Դրա համար, երևի, մոտ մի կես տարի պետք է պատրաստվեի: Իսկ դու արդեն 21 տարեկանում ազատ նամակ ես գրում, զանգում ես, գալիս հարցազրույց ես վերցնում: Լավ երիտասարդություն է գալիս. զարգացած, շատ բանի տիրապետող: Կան, իհարկե, որոշակի վատ շերտեր: Ամեն տեսակի երիտասարդներ էլ կան: Իմ հանդիպած ուսանողության մոտ 80-90%-ը նորմալ մարդիկ են: Լրագրության բաժնում սովորող բոլոր երիտասարդները չեն, որ ուզում են վերջում լրագրող դառնալ կամ կարող են լրագրող լինել: Կարևորն այն է, որ նրանք ունեն աշխատելու, զարգանալու, Հայաստանում կրթվելու, դրանից հետո արտասահմանում կրթվելու, վերադառնալու կամ չվերադառնալու ձգտում: Որպես դասախոս, կարող եմ ասել, որ սիրում եմ բոլոր ուսանողներին, նույնիսկ նրան, ում չեմ սիրում: Բոլորին հավասար եմ սիրում և բոլորի վրա հավասար եմ բարկանում: Ինձ համար անտաղանդ երիտասարդ չկա, ուղղակի յուրաքանչյուրի տաղանդն ունի իր չափն ու ուղղվածությունը: Պետք է երիտասարդների հետ աշխատել, որ ստացվի և ոչ թե ուղղակի քննադատել ու ոչինչ չանել: - Խոսքի ազատության պաշտպանության կոմիտեի անցած տարվա զեկույցների համաձայն` 2013 թվականին 2012-ի համեմատ աճել են լրագրողների աշխատանքների խոչընդոտման դեպքերը: Ամենաթարմ օրինակը Տնտեսագիտական համալսարանի դեպքն էր: Եղել են նաև լրագրողների դեմ դատական հայցերի ներկայացման դեպքեր: Ի՞նչ կասեք այս առնչությամբ: -Անցած տարվա դեպքերը ավելի քիչ էին, քան 2010 թվականին նախորդող տարիներին, բայց ավելի շատ էին, քան 2012 թվականին: Ինչո՞ւ է այդպես: Որովհետև նախկինում զրպարտության և վիրավորանքի համար նախատեսված էր քրեական, իսկ հիմա՝ քաղաքացիական պատասխանատվություն: Երբ փոփոխություն կատարվեց, այսինքն` ապաքրեականացվեց, սկսեցին շատ գնալ դատարան: Առաջ մարդիկ քրեական գործ չէին հարուցում, քանի որ դա բավականին երկար գործընթաց է: Որոշակի խավի մարդկանց համար դա նաև «զապադլո» էր: Այդ իսկ պատճառով գերադասում էին ծեծել, մեքենան վառել, խմբագրությանը ահաբեկել: Իսկ հիմա գնում են դատարան: Շատ են դիմում: Այդ պատճառով դատական գործերն ավելանում են: Բայց դրա փոխարեն բռնության դեպքերը քչանում են: Իհարկե, լինում են լրագրողների աշխատանքների խոչընդոտման դեպքեր: Ամենաթարմ օրինակը Տարոն Մարգարյանի ատենախոսության հրապարակային պաշտպանության ժամանակ տեղի ունեցած դեպքն էր: Դա իսկապես լրագրողների գործունեության խոչընդոտում էր և հանգիստ կարելի էր քրեական գործ հարուցել Քրեական օրենսգրքի 164-րդ հոդվածով, որը նախատեսում է պատիժ լրագրողի օրինական, մասնագիտական գործունեությունը խոչընդոտելու համար: Ոստիկանությունն այդ միջադեպի առթիվ, իմ կարծիքով, անհեթեթ և շատ ծիծաղելի բացատրություն տվեց: Կադրերը կան, պարզ է երևում է, որ մարդկանց խոչընդոտում են կատարել իրենց աշխատանքը: - Պարոն Հարությունյան, իսկ ե՞րբ եք պատրաստվում նոր գիրք հրատարակել: Շատ բարդ հարց է: Այդ հարցի պատասխանը ոչ ոք չգիտի: Սա միակ հարցն է, որ կարող եմ կասկածել, որ նույնիսկ Աստվածը չգիտի: Կարող է այս տարի նոր գիրք հրատարակեմ, բայց դա չի նշանակում, որ դա կլինի նոր գործ: Նոր գործ գրելու համար պետք է ամբողջությամբ կտրված լինեմ ամեն ինչից: - Ի՞նչ չգիտի հայ ընթերցողը Ձեր մասին: - Դե մի երկու բան էլ թող իմ գաղտնիքը մնա, էլի, ինչո՞ւ եք ուզում, որ ես ամբողջովին բացվեմ...
