Ղրիմում բնակչության ոչնչացման սպառնալիք չկար, իսկ Ղարաբաղու՞մ (տեսանյութ)
Ղրիմ և Ղարաբաղ տարածաշրջանները միմյանց հետ նույնացնելը կամ թեկուզ նմանեցնելը անընդունելի է: Ղրիմը Ռուսաստանին միացնելու ժամանակ այդ տարածաշրջանի բնակչության ֆիզիկական ոչնչացման սպառնալիք Ուկրաինայի կողմից չկար:
«Ղրիմի դեպքում եղել է ուղղակի Ուկրաինային խեղճացնելու համար՝ Ռուսաստանի կողմից տարածքն անեքսիայի ենթարկելու իրավիճակ, և ըստ էության դրան տրվել է ինքնորոշման որոշակի փաթեթավորում, բայց ընդհանուր առմամբ Ղրիմը շատ ավելի հեռու է ղարաբաղյան հակամարտությունից իր էությամբ և արմատներով, քան նույնիսկ Հարավային Օսիան, Աբխազիան, որտեղ միջէթնիկական կոնֆլիկտում բնակչության գոնե ֆիզիկապես բնաջնջելու սպառնալիքներ եղել են, արյունահեղություն, պատերազմ եղել է»,- «Ա1+»-ի հետ զրույցում շեշտեց քաղաքագետ Ստյոպա Սաֆարյանը:
«Մոդուս Վիվենդի» կենտրոնի ղեկավար, քաղաքագետ Արա Պապյանն էլ իր հերթին հավելեց.
«Չկա մի որևէ փաստաթուղթ, որը օրինապես ԼՂՀ-ն միացրած լինի Ադրբեջանին կամ ասենք դրած լինի Ադրբեջանի վարչական ենթակայության ներքո»:
Ամենակարևոր այս տարբերությունից զատ քաղաքագետներն այլ տարբերություններ էլ են առանձնացնում: Արա Պապյանը մասնավորապես նշում է.
«Ամենամեծ տարբերությունն այն է, որ Ռուսաստանն այսպես ասած գրավեց Ղրիմը, իսկույն միացրեց իրեն և սկսեց երկրորդ պատերազմը Ուկրաինայի արևելքում՝ Դոնբասում և այլն, այսինքն ստեղծեց մի ավելի մեծ հակամարտություն,որի լուծման վրա բոլորը կենտրոնացան: Ամենամեծ տարբերությունը նաև այն է, որ Ռուսաստանն ունի ատոմային զենք, իսկ մենք չունենք»:
Այս համատեքստում քաղաքագետ Սերգեյ Մինասյանն էլ մեզ հետ զրույցում նկատում է.
«Ղրիմի դեպքում հակամարտող կողմերից մեկը կամ ներգրավված կողմերից մեկը հանդիսանում է միջուկային գերտերություն, որը ունի ակնհայտ ռազմական, քաղաքական, նյութական, տնտեսական և դեմոգրաֆիկ առավելություն Ուկրաինայի հանդեպ, այն դեպքում, երբ որ Ղարաբաղը կամ Ղարաբաղին սատարող ՀՀ-ը նմանատիպ առավելություններ չունի Ադրբեջանի հանդեպ»:
Իսկ նմանությունը ըստ քաղաքագետների՝ թերևս միայն երկու դեպքում էլ առկա էթնոքաղաքական և էթնոտարածքային կոնֆլիկտն է, որը որպես ժառանգություն մնաց խորհրդային կամ հետխորհրդային տարիներից:
2014թ-ին Ղրիմը հանրաքվեի արդյունքում միացավ Ռուսաստանին: Արդյո՞ք Հայաստանը միջազգային հարթակներում պետք է օգտագործի այս նախադեպը: Հարցին ի պատասխան Ստյոպա Սաֆարյանը շեշտեց.
«ԼՂՀ-ին ամենամոտը թերևս Կոսովոյի նախադեպն է , ոչ Ղրիմինը և ոչ էլ Հարավային Օսիայինը, ոչ թե այն առումով, որ այդ երկրները մեզ համար կարևոր երկրներ են, իսկ Սերբիան՝ ոչ, այլ պարզապես մենք այնտեղ ունեինք 2 էթնիկ խմբերի համագոյակցության լրջագույն պրոբլեմ, որի միակ լուծումը կարող էր լինել նրանց բաժանումը՝ ի դեմս կարգավիճակների»:
Մանրամասները՝ տեսանյութում
