Գալուստ Սահակյանը կորոշի՝ լինել, թե՞ չլինել
Հարցազրույց ՀՀԿ խմբակցության ղեկավար Գալուստ Սահակյանի հետ:
-Հրապարակում կար, ըստ որի ՀՀԿ վերնախավը քննարկում է մի շարք ճանաչված հանրապետականների առաջիկա խորհրդարանի ընտրությունների ցուցակից դուրս թողնելու հարցը, եւ այդ ցանկում նաեւ Ձեր անունն է: Ինչպե՞ս կմեկնաբանեք այս տեղեկությունը:
-Նախ ասեմ, որ նման քննարկումներ չկան, առավելեւս կուսակցությունում կան մարդիկ, որոնք պարզապես իրենք են որոշելու կլինեն, թե չեն լինի, կան մարդիկ, որոնք նաեւ որոշելու են, թե ովքեր պիտի լինեն: Դրա համար գոնե այդ հարցադրումներն իմ նկատմամբ, ես ծիծաղելի եմ համարում:
-Այսինքն, դուք առաջինների շարքում եք, եւ Դուք եք որոշում լինել, թե չլինել խորհրդարանում:
-Ես 90-ական թվականներից եմ որոշել իմ դերակատարումը:
-Իսկ ի՞նչ է լինելու մյուս փորձառու եւ տարեց հանրապետական պատգամավորների հետ, որոնք եւս, ըստ տեղեկությունների, տեղ չեն ունենալու առաջիկայում ձեւավորվելիք խորհրդարանում: Եվ ընդհանրապես, որքանո՞վ է գործունակ ՀՀԿ այսօրվա խմբակցությունը:
- Ես չեմ կարծում, որ եթե ամբողջ ֆրակցիաներն իրար գումարեք , այնքան օրենսդրական նախաձեռնություն ունեցած լինեն, որքան ՀՀԿ-ն: Կրկնակի անգամ ՀՀԿ-ն ավելի շատ օրենսդրական առաջարկություններ է ունեցել:
-Բայց ձեր պատգամավորների քանակն էլ կրկնակի, եռակի եւ քառակի ավելի է մյուս խմբակցությունների պատգամավորներից:
-Այո, մենք մեծ ենք, մեր խմբակցությունը մեծ է, բայց այդ օրենսդրական նախաձեռնությունները մեկ-երկուսինը չեն, ամբողջ ֆրակցիան է ակտիվ: Քաղաքական դաշտում եւ մամուլում եթե վերցնենք, մի քանի անգամ ավելի շատ են մամուլի հետ աշխատող մեր պատգամավորները, քան մյուս խմբակցություններինը' արտախորհրդարանական ուժերն էլ հետը վերցրած: Աշխատանքի ծավալները դրական ենք համարում, եւ դա նշանակություն կունենա ցուցակները կազմելիս:
Ես կարծում եմ, որ ոչ թե ցուցակներից դուրս թողնելու խնդիր կլինի, այլ մոտավորապես 20 տոկոսի չափով փոփոխություններ կլինեն:
-Պարոն Սահակյան, դուք ասում եք՝ ՀՀԿ-ն ամենաարդյունավետ գործող խմբակցությունն է, բայց խմբակցությունում կան պատգամավորներ, որոնք այս 5 տարիների ընթացքում ոչ մի ելույթ չեն ունեցել, ոչ մի օրենսդրական նախաձեռնությամբ հանդես չեն եկել:
-Իհարկե, բայց ելույթ ունենալը դա մենք չենք համարում, որ մեծ առավելություն է, որովհետեւ մարդիկ կան, որ իրենց լռությամբ ավելի շատ բան են անում, քան ամեն օր խոսողները: Մարդիկ կան, որ հոբբի ունեն անընդհատ խոսել: Իսկ ընդհանրապես իմ կարծիքը հետեւյալն է, ոչ թե պիտի նայեն, թե ով ինչ մասնագիտություն ունի, ինչքան է խոսել, ինչքան չի խոսել, այլ խորհրդարանում պիտի լինեն կամ քաղաքականությամբ զբաղվողները, կամ քաղաքական գործիչները:
-Ի՞նչ է դա նշանակում, քաղաքականությունից շատ հեռու մարդիկ հայտարարում են, որ իրենք քաղաքականությամբ են զբաղվում:
-Նրանք ովեքր կարողացել են խորհրդարանից դուրս քաղաքական որոշակի իմիջ ձեւավորել եւ զբաղվել են հասարակական-քաղաքական գործունեությամբ, նրանք շատ ակտիվ կարող են լինել խորհրդարանում:
-Օրինակ, ես մի քանի անուն նշեմ, Լեւոն Սարգսյան, Սամվել Ալեքսանյան, Ալեքսանդր Սարգսյան, Ռուբեն Հայրապետյան, Աշոտ Աղաբաբյան, սրանք մարդիկ են, որ արդեն առնվազն 10 տարի քաղաքականության մեջ են/խորհրդարանն էլ քաղաքական մարմին է/, եւ հիմա նրանք պետք է շարունակե՞ն մնալ օրենսդիր մարմնում եւ «օրենքներ հեղինակել»:
-Ձեր թվարկած անունների մեջ մարդիկ կան, որ 10-ից ավելի օրենսդրական նախաձեռնությամբ են հանդես եկել:
-Օրինակ՝ ո՞վ:
-Ես չեմ ուզում անալիզները ներկայացնել, ես ընդհանուր եմ ասում, իսկ նրանք, ովքեր առաջնահերթություն չեն համարի պատգամավորական գործունեությունը, այլ կհամարեն, դա պարզապես որոշակի դիրքեր, կարծում եմ, կուսակցությունն այլ ձեւի որոշումներ կկայացնի:
-Հիմա Դուք ձեզ հավանաբար պատկերացնում եք միայն օրենսդրական գործունեության մեջ:
- Դա, ի տարբերություն ընդհանուրի, ինձ համար պրոֆեսիա է դարձել, եւ ես պրոֆեսիոնալ գործունեության կողմնակից եմ, դրա համար էլ ասում եմ, քաղաքական գործիչները եւ քաղաքականությամբ զբաղվողները թող լինեն խորհրդարանում, քանի որ օրենսդրությունն այնպիսին է խորհրդարանում, որ գնալով, ինչպես ամբողջ Եվրոպայում է, օրենսդրական մասը մի փոքր կպակասի, քաղաքական մասը կավելանա: Ի՞նչ է սա նշանակում. այսօր խորհրդարանը հիմնականում օրենսդրական գործուենությամբ է զբաղվում, մի քանի հանգույցներ ունենք, դա հարցուպատասխանն է, հայտարարություններն են, որոնք խորհրդարանի քաղաքական գործունեությունն են, գնալով այդ ծավալները կավելանան, որովհետեւ գոնե այս գումարման խորհրդարանում պարզ դարձավ, որ շատ հաճախ պատգամավորները ոչ թե օրինագիծ են քննարկում, այլ ասում, խոսում են այն մասին, թե ինչն է իրենց հուզում: Խորհրդարանն ավելի քաղաքական է դառնում:
-Ձեր խմբակցությունում որքանով է առողջ մթնոլորտը, նկատի ունեմ ձեր խմբակցության երկու պատգամավորների' Ռուբեն Հայրապետյանի եւ Աշոտ Աղաբաբյանի միջեւ առկա տարաձայնությունները' կապված «Հրազդան» մարզադաշտի հետ:
-Ես այդտեղ առողջության հարց չեմ տեսնում, ոչ էլ բախում եմ տեսնում, որովհետեւ Աշոտ Աղաբաբյանը «Հրազդան» մարզահամալիրի ամենամեծ բաժնետերն է, եւ դա մասնավոր սեփականություն է։
Ուզում է Սահակյան Գալուստը լինի, ուզում է Ռուբեն Հայրապետյանը, ուզում է մեկ ուրիշը, սեփականությունը ՀՀ սահմանադրությամբ անձեռնմխելի է, մնացած բոլոր մոտեցումները, ես կարծում եմ, որեւէ իրավիճակից ելնելով, անիմաստ խոսակցություններ են, խոսքը գնում է նրա մասին, որ մարզահամալիրը փորձում է տալկուշկա հասկացությունից ավելի բարեկիրթ ձեւերի անցնի, եւ մարդիկ մտածում եմ, որ հանկարծ բաժնետերերը, կամ տնօրինությունը, կարող են առանց նախգծի, ապօրինի շինություն կառուցի: Դրանք լուրջ պրոյեկտներ են, եթե քաղաքաշինության նորմատիվներին համապատասխան կլինի, ուրեմն կպատրաստվի, եթե ոչ' ուրեմն չի պատրաստվի։ Այստեղ միջամտությունը, կարծում եմ. պիտի որոնել այլ կոնտեքստներում: Առավելեւս նախընտրական տարի է եւ յուրաքանչյուրը կարող է մյուսին ավելի շուտ խաղի պայմաններից դուրս գցելու փորձ կատարել, բայց դա չի կարող վերաբերել Ռուբեն Հայրապետյանի եւ Աշոտ Աղաբաբյանի փոխհարաբերություներին:
-Օրերս ձերբակալվեց Սեդրակ Զատիկյանի սպանության գործով հետախուզվող, ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության նախկին պատգամավոր Հակոբ Հակոբյան եղբորորդին: Մինչ այժմ նրա գտնվելու վայրը հայտնի չէ՞ր, մանավանդ, որ սպանվածի հարազատները պնդել են, որ նրան բազմիցս տեսել են Երեւանում, թե ուղղակի արտոնյալ հանցագործներ էլ կսկսեն նախընտրական տարում բռնել: Կամ գուցե նորանշանակ ոստիկանապետն ավելի լավ է աշխատում նախորդից:
-Ոստիկանապետի լավ աշխատանքը գործոններից մեկն է: Կան քրեական հանցագործություններ, որոնք իրոք ժամանակ են պահանջում եւ իրավիճակներ: Այն իրողությունները, որ եղել են նորանկախ Հայաստանում, դրանք անընդհատ քննության պրոցեսի մեջ են, եւ կարծում եմ, որ նորանկախ Հայաստանի հատկապես առաջին տարիներին բավականին լուրջ դեմքեր զոհ դարձան ու մինչեւ այսօր բացահայտված չեն: Կարծում եմ, որ ժամանակ առ ժամանակ բացահայտումներ կլինեն:
-Իսկ այդ համատեքստում, հնարավոր է ակնկալել մարտի 1-ի 10 զոհերի սպանության բացահայտում:
-Ես չեմ կարծում, որ որեւէ չբացահայտված գործ կլինի, որովհետեւ ժամանակները կփոխվեն, եւ հնարավորություն կտան այլ բացահայտումների:
Զրուցեց Դիանա Մարոկսյանը
