Սգո արարողություններն ու ԶԼՄ-ները
Ժուռնալիստիկայի դասագրքերը սովորաբար խորհուրդ են տալիս հնարավորինս խուսափել սթրեսի մեջ գտնվող մարդկանց ցուցադրումից, առավել եւս նրանցից հարցազրույցներ վերցնելուց, նրանց վիշտը որպես լրագրողական խայծ օգտագործելուց:
Ամբողջությամբ դրանից խուսափել հնարավոր չէ, որովհետեւ եթե որեւէ տեղ պատերազմ է կամ երկրաշարժ, այդ սգացող մարդիկ լրագրողական պատմության մի մասն են: Բայց սովորական, խաղաղ պայմաններում չի խրախուսվում տեսախցիկով կամ նկարահանող հեռախոսով հանգուցյալի հարազատի քիթը մտնելը, կամ խոշոր պլանով դագաղում պառկած դիակը ցույց տալը:
Մարդկանց պետք է հանգիստ թողնել իրենց վշտի մեջ:
Իսկ եթե նրանք չե՞ն ուզում այս պարագայում միայնակ մնալ: Այս տարվա մայիսին Նոյեմբերյանի զորամասերից մեկում իր զինակցի արձակած գնդակից մահացել էր Մարտունու շրջանի Վերին Գետաշեն գյուղի բնակիչ Լյուքս Ստեփանյանը: Զոհվածի հայրը ի նշան բողոքի որոշել էր որդու դիակը բերել Երեւան՝ կառավարության շենքի մոտ: Ճանապարհին պաշտպանության նախարարը համոզել էր սպանվածի հարազատներին դա չանել: Այսքանն, իհարկե, պատմություն է, որը միանգամայն արժանի է լրագրողական լուսաբանման: Սակայն դրանից հետո որոշ կայքեր ուղիղ ռեպորտաժներ էին կազմակերպել զոհված զինվորի հոգեհանգստից:
Ծնողներն առնվազն դեմ չէին նման հեռարձակմանը, կայքերի դիտումները հասնում էին հազարների (մեր ազգային մենթալիտետը հաշվի անելով): Բայց արդյո՞ք զուտ լրագրողական առումով սգավոր դեմքերն ու դագաղը ինչ-որ բան ավելացրին արդեն եղած ինֆորմացիային: Հատկապես տհաճ տպավորություն թողեց ոչ թե մոնտաժված ռեպորտաժը, որտեղից կարելի է հանել «ճչացող» կադրերը, այլ ուղիղ հեռարձակումը:
Նույնը հայտնի շոումեն Մարկ Սաղաթելյանի կամ երիտասարդ, շնորհալի դերասան Երվանդ Ենգիբարյանի հոգեհանգիստներից ուղիղ միացումների դեպքում էր:
Չգիտեմ, թե ինչու է դա այդքան մոդայիկ դարձել՝ գուցե կառավարության հակվածությունը մեռելոցների հանդեպ ազդո՞ւմ է լրատվական դաշտի վրա: Ի՞նչ տեղեկատվություն են դրանք հաղորդում: Արդյո՞ք այստեղ չի խախտվում մարդկանց մասնավոր կյանքի անձեռնմխելիության իրավունքը, մասնագիտական եւ էթիկական կանոնները:
Հոդվածի շարունակությունը՝ այստեղ
